1 2 3 4

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Europa inwestująca w obszary wiejskie.

Współfinansowane ze środków Unii Europejskiej w ramach Osi 4 LEADER Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w ramach działania 413 Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju.

Miejscowości

Wiadomości

Besko

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Besko

Besko jest miejscowością położoną pośrodku Dołów Jasielsko-Sanockich. Wieś dzieli się na część zachodnią i wschodnią.

Nazwa Besko na przestrzeni wieków brzmiała różnie. W 1419 roku było to Besko, w 1450 roku - Beszko, w 1472 roku - Boskow, w 1475 roku - Bessko, w 1478 roku - Beschko, w 1499 roku - Bezko. W schematyzmach wspomina się o nazwie ruskiej Beśko, Bośko i Vośko. Według jednego ze źródeł nazwa Besko wywodzi się od ukraińskiego słowa "Bośko", czyli bocian. Inne źródła podają, że jej pochodzenie jest lokacyjnie fizyczne lub lokacyjnie kulturowe w związku z nazwą miejscowości o tematyce "Boz" lub "Bz", po polsku "Bez" lub "Bz". Jeszcze inne, że wiąże się ze słowem "besot" i wyrazem bieszczad-góra. Tak naprawdę pochodzenie nazwy nie jest rozpoznawalne.

Po raz pierwszy o Besku wspomina się w dokumencie z 1419 roku, ale prawdopodobnie istniało ono znacznie wcześniej, przed 1340 rokiem. Dokument lokacyjny tej królewskiej wsi zaginął. W 1425 roku w miejscowości zaczęli osiedlać się Polacy. W 1565 roku mieszkało tutaj około 100 rodzin, a wieś była jednym ze znaczniejszych ośrodków administracyjnych, którego tradycja sięgała czasów prawa ruskiego. W Aktach Grodzkich i Ziemskich wspomina się o istnieniu "służków" w Besku. W XV wieku miejscowość podlegała starostwu sanockiemu. W tym czasie dochodziło do sporów granicznych między Beskiem, a sąsiednimi miejscowościami m.in. z Zarszynem. W latach 1789 i 1790 spisano akt graniczny między właścicielami Zarszyna, Beska i Jaćmierza. Wytyczono wtedy granice, które obowiązują do dzisiaj.

W lustracji z 1565 roku wymienia się stawek w Besku i wspomina się o pobieraniu myta w tej miejscowości, o którym pojawia się wzmianka także w 1665 roku. Spis podatkowy z 1552 roku podaje, że w Besku mieszkało 4 kmieci, a z kolei inwentarz z 1558 roku informuje o tym, że mieszkańcy posiadali w lasach Smereczyna i Milcza barcie, z których opłacali roczny czynsz.

W Besku znajdował się folwark wraz z zarządem, na którym osiedlała się polska czeladź folwarczna. W 1565 roku mieszkało tutaj 69 kmieci, 17 zagrodników, 11 służków, bednarz, młynarz, cieśla, 2 karczmarzy, 2 popów i służba folwarczna. Pierwszym dzierżawcą folwarku był Wandalin Mniszek.

Według lustracji z 1627 roku żyło w Besku 48 poddanych osiadłych ludzi. Poddani wykonywali pańszczyznę trzy dni w tygodniu pługiem od południa. Chałupników było 19, rzemieślników - 10, poza tym mieszkał tutaj młynarz i karczmarz. Oprócz poddanych pańskich w Besku żyli również poddani kościelni.

W latach 1784-1786 mieszkało w miejscowości 1370 osób, w tym 570 katolików i 30 Żydów. W 1880 roku wieś liczyła 1214 mieszkańców.

W 1873 roku powstał w miejscowości sklep spółdzielczy, który służył pomocą chłopom w razie wypadków losowych. W 1895 roku z działaczami ruchu chłopskiego w Besku kontaktował się działacz chłopski Jan Stapiński.

W latach 1851 i 1853 w miejscowości spadł grad, niszcząc pola uprawne. W 1854 roku zmarło aż 80 ludzi, a urodziło się tylko 24 dzieci. W 1862 roku panowała długotrwała susza, w wyniku której wyschły studnie. W 1864 roku Besko nawiedziła powódź, zalewając pola uprawne. Taka sama sytuacja miała miejsce w 1867 roku. W 1870 roku panowały silne mrozy, na skutek których większość mieszkańców straciła dużo sztuk bydła. W 1873 roku panowała w Besku epidemia cholery, na którą zmarło 76 mieszkańców.

W 1873 roku wybudowano budynek dworski na miejscu wcześniejszego, który pełnił rolę domku myśliwskiego. Zjeżdżali do niego właściciele okolicznych miejscowości. Dwór był w części drewniany w części murowany, w środku znajdowała się biblioteka, a na ścianach wisiały cenne obrazy i zbroja. Obok dworu stały czworaki. Około 1800 roku właścicielem dworu został brat miejscowego proboszcza Szymona Urbańskiego, który nabył dworski majątek od rządu austriackiego. Kolejnymi właścicielami byli Józef i Aniela Kłopotowscy, a po nich dwór odziedziczył Jan Janike z Prus. Po nim budynki dworskie należały do Adolfa de Hildebrandta z Drezna. W 1873 roku dwór w Besku przeszedł na własność Banku Krakowskiego Przemysłu w Sanoku. Ostatnim właścicielem beskiego majątku był książę Adam Czartoryski, a do 1939 roku dwór dzierżawił oficer Jerzy Myczkowski. W czasie wojny zarządzał nim dr Oskar Schmidt. W 1944 roku budynki dworskie przejęło Kółko Rolnicze. W 1955 roku zostały rozebrane, zaś podworski park z XIX wieku przejął miejscowy SKR. Ziemie dworskie rozparcelowano.

W 1900 roku liczba ludności mieszkającej w Besku zwiększyła się do 2612 osób, w tym 1301 grekokatolików, 1271 katolików i 40 Żydów. W 1914 roku żyło tutaj 2 675 osób, a 1945 roku - 4 200 osób. W wyniku wysiedleń liczba mieszkańców w 1966 roku zmniejszyła się do 3 200 osób. Pod koniec 1994 roku mieszkało tutaj 3 650 ludzi.

W latach 80-90 XX wieku w zabudowie Beska można było spotkać kurne chaty, kryte słomianą strzechą. Utrzymywano się przede wszystkim z rolnictwa. Mieszkańcy uprawiali głównie podstawowe zboża i len używany jako surowiec do wyrobu tkanin wieśniaczych. W Besku swoje rzemiosła wykonywali tkacze, stolarze, murarze, szewcy, krawcy, budowniczowie, cieśle, kowale, bednarze, zduni i mechanicy.

W latach 60 XX wieku swoją działalność rozpoczęły chóry, zespół muzyczny mandolinistów pod przewodnictwem Józefa Muszyńskiego i amatorski zespół teatralny pod kierunkiem Władysława Kielara. Ich działalność wspierało Koło Gospodyń Wiejskich.

Do I rozbioru Polski Besko należało do Ziemi Sanockiej. Od 1772 roku znalazło się pod panowaniem Austro-Węgier. Od 1953 roku stało się samodzielną gromadą. W 1973 roku weszło w skład gminy Zarszyn. W 1975 roku po przeprowadzeniu reformy administracyjnej Besko znalazło się w obrębie województwa krośnieńskiego. Od 1992 roku jest siedzibą gminy, w skład której wchodzą Poręby i Mymoń.

W czasie I wojny światowej wojska rosyjskie wkroczyły do Beska 27 września 1914 roku, ale już w październiku wyparły wojska austriackie. W listopadzie Rosjanie powrócili na te tereny. W czasie ofensywy rosyjskiej z przełomu lat 1914-1915 Besko znalazło się w strefie przyfrontowej. Wiele budynków zostało zniszczonych i trwały rekwizycje mienia gospodarczego mieszkańców.

W okresie międzywojennym mieszkańcy powoli odbudowywali wojenne zniszczenia. W tym czasie ksiądz Bolesław Hołub zainicjował działalność Spółdzielni Mleczarskiej i Spółdzielni Wikliniarskiej. Założono też orkiestrę dętą. Przy Kółku Rolniczym działało Koło Hodowców. Istniało Kółko Sadownicze i Kasa Stefczyka udzielająca pożyczek niskoprocentowych oraz działała organizacja paramilitarna "Strzelec", która zrzeszała wielu młodych mężczyzn. W lesie beskim odkryto ślady ropy naftowej. Wybudowano szyb i dokonano odwiertu, jednak koszty eksploatacji okazały się większe od zysków. W Besku żyli obok siebie Polacy i Rusini. Ludność ruska utworzyła własne organizacje: "Proświta", "Kooperatywa", "Masłosojuz".

Pierwsze oddziały Wehrmachtu wkroczyły do Beska wieczorem 9 września 1939 roku. Administrację w Besku powierzono Ukraińcom. Na miejscową ludność nałożono kontyngenty. Na skutek licznych skonfiskowań w 1942 roku zapanował w Besku głód i epidemia tyfusu. Przez zimę 1940/1941 roku w miejscowości utworzono szkołę dla rekrutów, gdyż okupanci niemieccy przygotowywali się do ataku na ZSRR. Z Beska na roboty przymusowe do Niemiec wywieziono około 120 mężczyzn i 80 kobiet.

W Besku działał ruch oporu. Funkcję komendanta powierzono Stanisławowi Szaremu. Następnie zorganizowano pluton Armii Krajowej. Pomocy członkom ruchu oporu udzielał dr Oskar Schmidt, Austriak z pochodzenia. Besko zostało wyzwolone 16 września 1944 roku.

Zniszczenia wojenne w miejscowości były znaczne. Powoli odbudowywano budynki mieszkalne i gospodarcze. Dokonano parcelacji gruntów. Mieszkańcy Beska otrzymali ok. 300 ha ziemi. Ludność ukraińską przesiedlono do ZSRR, a na ich miejsce przybyli Polacy z terenów ZSRR. Organizowano kursy, które miały zlikwidować analfabetyzm. Ważną rolę odegrała agronomówka Józefa Sieniawskiego, która organizowała spotkania i wykłady dla rolników. W 1947 roku uruchomiono Kółko Rolnicze wraz z cegielnią. Jego długoletnim dyrektorem był Stanisław Polański. W 1954 roku zelektryfikowano wieś. W 1965 roku z rolnictwa utrzymywało się 364 rodziny. Istniało 575 gospodarstw rolnych. W 1966 roku poza Beskiem pracowało 194 osoby. W 1965 roku rozpoczęto gazyfikację miejscowości. Działało Koło Gospodyń Wiejskich, od 1975 roku Zarząd Ludowego Zespołu Sportowego i Terenowe Koło Ligi Obrony Kraju (do ogłoszenia stanu wojennego). W latach 70 XX wieku powstał Ośrodek Zdrowia, a w 1989 roku postanowiono rozbudować tutejszą szkołę. Apteka w Besku powstała w 1993 roku. Dzięki wyremontowanej drodze, zaczęły kursować autobusy.

Na uwagę w Besku zasługuje drewniany kościół parafialny z 1755 roku, który ufundował Jerzy August Wandalin Mniszek z Dukli. Świątynię rozbudowano w 1893 roku. Obok stoi klasycystyczna dzwonnica z 1841 roku i przebudowana plebania z XVIII wieku. Po drugiej stronie drogi widnieją pozostałości parku podworskiego z kapliczką św. Floriana z I połowy XIX wieku w narożniku muru i zegar słoneczny.

Anna Twardy

Opis na podstawie następujących książek:

Gajewski B., Besko wieś nad Wisłokiem, Rzeszów 1996,

Olszański T.A., Beskid Niski. Przewodnik, Pruszków 2002.

Wola Sękowa

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Bukowsko

Wola Sękowa jest miejscowością położoną w odległości 6 km na północny zachód od Bukowska. Pierwsza wzmianka o tej wsi pojawiła się w 1493 roku.

Cerkiew greckokatolicka z 1864 roku przetrwała do 1968 roku. Ocalała za to cerkiewna dzwonnica z II połowy XIX wieku usytuowana na wzniesieniu. Blisko niej znajduje się cmentarz z kamiennymi nagrobkami z przełomu XIX i XX wieku oraz kamienne kapliczki z XIX wieku.

Rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem św. Michała Archanioła wybudowano w latach 1989-1993 według projektu inżyniera architekta, Janiny Czai. Obliczenia konstrukcyjne wykonał inżynier Stanisław Jankowski.

W Woli Sękowej na uwagę zasługuje kompleks dworski, który powstał w 1900 roku. Właścicielem dworskiego majątku była rodzina Wiktorów. Dzisiaj mieści się w zabudowaniach dworskich Ośrodek Jazdy Konnej "Dwór". Budynki otacza XIX-wieczny park krajobrazowy, w którym rosną kilkusetletnie jesiony, dęby, sosny kanadyjskie i brzozy.

Znaną postacią, która przyszła na świat w Woli Sękowej w 1874 roku był Adam Didur - światowej sławy śpiewak operowy i pedagog, który w 1945 roku zorganizował Operę Śląską. W 110 rocznicę urodzin artysty we wsi powstał pamiątkowy obelisk zaprojektowany przez rzeźbiarza i malarza, Mariana Czaplę. Do innych projektów pana Czapli należy zaliczyć inicjatywę i nadzór nad budową tutejszego kościoła oraz założenie kapeli ludowej "Wołanie".

W Woli Sękowej funkcjonuje dobrze rozwinięta baza wypoczynkowa, głównie są to gospodarstwa agroturystyczne i pensjonaty.

Anna Twardy

Opis na podstawie następującej książki:

Zuba J, W gminie Bukowsko, Krosno 2004.

Karlików

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Bukowsko

Karlików jest miejscowością położoną w pagórkowatym rejonie w odległości 4 km od Bukowska. Prawdopodobnie istniała już w XV wieku. W źródłach historycznych wspomina się o niej od 1483 roku pod nazwą "Karlowa". Na terenie Karlikowa najwyższym miejscem jest wzgórze Tokarnia (771 m n.p.m.), zaś najniższym wzniesienie Płonna (439 m n.p.m.).

Właścicielami miejscowości byli Ossolińscy, Stadniccy, Gniewosze, a pod koniec XIX wieku jako dziedzica tutejszego majątku wymieniono Feliksa z Oleksowa Gniewosza.

Na przełomie XIX i XX wieku Karlików liczył 53 domy i 359 mieszkańców. Przed wybuchem II wojny światowej istniało tutaj 67 domów, a mieszkańcami w większości byli Rusini. Na początku XXI wieku mieszkało tutaj około 120 osób.

W przeszłości w Karlikowie swoją siedzibę miała parochia greckokatolicka, do której należały też wsie: Przybyszów i Wola Piotrkowa. Pod koniec XIX wieku parochia miała około 1200 wiernych. Obrzędy religijne odbywały się w cerkwi greckokatolickiej pod wezwaniem św. Paraksewii z 1840 roku.

Po zakończeniu II wojny światowej wieś opustoszała w wyniku ataku Polaków z Bukowska i żołnierzy oraz wysiedleń na ziemie ZSRR. Na jednym z cmentarzów w Karlikowie rozstrzelano 42 mieszkańców narodowości ukraińskiej. Swoją siedzibę miał tutaj PGR, który w 1972 roku podlegał zarządowi Ministerstwa Sprawiedliwości.

Dzisiaj w Karlikowie znajduje się wyciąg narciarski o długości 1200 m cieszący się w sezonie zimowym dużym zainteresowaniem narciarzy.

Anna Twardy

Opis na podstawie następujących książek:

Olszański T.A., Beskid Niski. Przewodnik, Pruszków 2002,

Zuba J, W gminie Bukowsko, Krosno 2004

Bukowsko

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Bukowsko

Bukowsko jest miejscowością położoną u podnóża Beskidu Niskiego w dolinie rzeki Bukowiec, która jest dopływem rzeki Sanoczek. Od Sanoka dzieli ją około 18 kilometrów.

Po raz pierwszy o Bukowsku wspomniano 25 czerwca 1361 roku. W ten dzień król Kazimierz Wielki podarował wieś braciom Pawłowi i Piotrowi z Węgier herbu Gozdawa. W XV wieku miejscowość należała do Piotra ze Zboisk. W tym czasie te tereny zamieszkiwała w większości ludność polska utrzymująca się z uprawy roli i hodowli bydła. Mieszkańcy posiadali wiele przywilejów i swobód np. mogli wypasać bydło na okolicznych pastwiskach i korzystać z zasobów wodnych rzeki Sanoczek. We wsi działał samorząd według prawa niemieckiego. Folwark był rozległy i dobrze zagospodarowany. W 1480 roku jego dotychczasowi właściciele Piotr i Baltazar Oziembłowscy sprzedali niewielką część majątku Janowi Felsztyńskiemu, który w latach późniejszych nabył od wdowy po wójcie Mikołaju Koku resztę dóbr folwarcznych. We wsi istniał młyn i karczma. Bukowsko szybko rozwijało się gospodarczo.

Po uzyskaniu statusu miasta przez Nowotaniec w XV wieku, siedziba parafii z Bukowska została przeniesiona do nowotanieckiego kościoła. Po śmierci właściciela wsi, Piotra z Bukowska w 1474 roku połowę miejscowości odziedziczyła wdowa po nim, Małgorzata. Dzięki małżeństwu, jakie zawarł Jan Felsztyński z córką Piotra ze Zboisk, Zuzanną 11 czerwca 1493 roku, w jego posiadaniu znalazła się cała wieś. W rękach rodziny Felsztyńskich Bukowsko pozostawało do 1577 roku, kiedy to nowym dziedzicem został kasztelan żarnowski i wojewoda podolski Jan Sienieński. Po nim wieś otrzymał jego syn Jakub. W 1580 roku doszło do tragedii. Na dwór w Bukowsku najechał właściciel Humnisk, który zniszczył budynek i zabił Jakuba Sienieńskiego. Około 1613 roku miejscowość stała się własnością rodziny Jasieńskich.

W 1624 roku wsi nie ominął najazd Tatarów, którzy spustoszyli miejscowość, zniszczyli dwór i kościół, a mieszkańców wzięli do niewoli. Rozpoczął się trudny okres w historii Bukowska, który musiał podporządkować się Nowotańcowi.

W 1745 roku odbudowano zniszczony przez Tatarów kościółek pod wezwaniem Świętego Krzyża. Dzięki staraniom rodziny Ossolińskich Bukowsko stało się parafią w dniu 10 maja 1748 roku. Tym samym przestało być już wsią, ale powoli stawało się małym miasteczkiem. Prawdopodobnie prawa miejskie Bukowsko uzyskało około 1720 roku. W XVIII wieku nastąpiła kolonizacja górzystych terenów wokół miejscowości.

W tym samym stuleciu w warstwie społecznej zaczęła dominować ludność żydowska. W górnej części bukowskiego rynku znajdowała się synagoga powstała przed 1745 rokiem. Według austriackich dokumentów Bukowsko w 1790 roku zamieszkiwało 220 rodzin katolickich i 18 rodzin żydowskich. W 1800 roku liczba rodzin katolickich wzrosła do 221, zaś żydowskich do 33 rodzin.

Dużą rolę w życiu mieszkańców odgrywały jarmarki trwające przez kilka dni w lutym od Środy Popielcowej oraz w czerwcu przed świętem Piotra i Pawła. W dniu 6 września 1772 roku wybuchł pożar na bukowskim folwarku.

Najuboższą warstwą społeczeństwa byli chłopi, której liczba pod koniec XVIII wieku wynosiła ponad 1200 osób, na których przypadało 148 wołów i 21 koni.

W 1780 roku zmarł fundator miasta hrabia Józef Ossoliński. Bukowsko wraz z kilkoma innymi miejscowościami stało się własnością córki zmarłego Teresy, która wkrótce wyszła za mąż za krajczego koronnego, Józefa Potockiego.

W 1799 roku w Bukowsku mieszkało 1316 Polaków.

Pod zaborem austriackim w miejscowości istniała szkoła trywialna, swoją siedzibę miał Sąd Powiatowy (później Sąd Grodzki), Posterunek Policji z aresztem, Urząd Podatkowy i Poczta. W 1874 roku otworzono trzyklasową szkołę, przed 1885 powstała Straż Pożarna, a w 1890 roku uruchomiono aptekę. W 1883 roku w Bukowsku rozpoczął swoją praktykę lekarz i dwie akuszerki. W tym okresie powstały w miasteczku takie instytucje jak: Leśnictwo, Kółko Rolnicze, Kasyno Mieszczańskie, Kasa Stefczyka i Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół", a później "Drużyny Bartoszowe".

W latach 1882-1886 wybudowano neogotycki kościół parafialny, a wkrótce przystąpiono do prac nad nową szkołą.

Pierwsze działania wojenne po wybuchu I wojny światowej dotarły do Bukowska końcem września 1914 roku. Miasto znalazło się na linii frontu. Walki Austriaków z Rosjanami trwały do maja 1915 roku. Po zakończeniu wojny miasto było przeludnione i borykało się z rosnącą biedą mieszkańców. Niektórzy decydowali się na wyjazd do USA lub Kanady w poszukiwaniu pracy.

Gdy wybuchła II wojna światowa, ludność polska w Bukowsku stała się obiektem grabieży i rozbojów ukraińskich nacjonalistów. Kres anarchii przyniosło wkroczenie do miasta oddziałów Wehrmachtu. W Bukowsku zachowano siedzibę gminy zbiorowej, a władzę objęli Ukraińcy na czele ze znienawidzonym wójtem Władysławem Mazurkiewiczem. Pierwsze represje dotknęły mieszkańców Bukowska już końcem 1939 roku. Jednak niektórzy z nich jak przewodnicy Michał Cytlau i bracia Hertigowie pomagali uciekinierom z północy w przeprawie na Węgry. W 1940 roku w czasie łapanki gestapowcy pochwycili około 60 mieszkańców Bukowska, którzy trafili do Oświęcimia. Okupancki wywieźli 70 osób z miasta na przymusowe roboty do Niemiec. W 1942 roku większość bukowskich Żydów wywieziono do obozu zagłady w Zasławiu koło Zagórza.

W Bukowsku działał także polski ruch oporu. Latem 1944 roku udało się zgładzić wójta Mazurkiewicza. W tym samym roku miasteczko znalazło się pod ostrzałem artyleryjskim i lotniczym. Zniszczono ponad 50 budynków mieszkalnych, a życie straciło 48 obywateli. Wyzwolenie nadeszło w nocy z 15 na 16 września.

Po wojnie doszło do parcelacji majątku dworskiego. Ludzie w obawie przed atakami UPA zaczęli masowo opuszczać miasto. W miasteczku działały jedynie szkoła, urząd gminny i posterunek MO. Sotnia "Hrynia" zaatakowała Bukowsko 25 marca 1946 roku. Bojówkarze splądrowali sklep i domy, a budynki szkoły i Sądu Grodzkiego podpalili. 4 kwietnia tego samego roku atak się powtórzył. Zamordowano kilku mieszkańców Bukowska. Reszta ludzi uciekła do bezpieczniejszych miejscowości. W Bukowsku pozostało 32 rodziny zamieszkałych w kilku ocalałych budynkach lub koczujących w pośpiesznie tworzonych szałasach. Powoli sytuacja się stabilizowała. W 1949 roku Bukowsko na powrót stało się siedzibą administracji gminnej. Ocaleni rozpoczęli odbudowę zniszczonej miejscowości.

W latach 1959-1960 zelektryfikowano Bukowsko, a w następnych latach drogę prowadzącą do Sanoka pokryto asfaltem. Zaczęły kursować autobusy. W 1954 roku ukończono budowę szkoły podstawowej. Swoją działalność od 1960 roku prowadziła Gminna Spółdzielnia. W latach 1964-1967 wybudowano magazyn na materiały budowlane i nawozy sztuczne. W 1979 roku swoją działalność rozpoczął zakład gastronomiczny i hotel "Zajazd pod Bukowiną". Pierwszym prezesem Spółdzielni w Bukowsku był Józef Słyszyk.

Na uwagę w Bukowsku zasługuje parafialny kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego z lat 1881-1886. Początki bukowskiej parafii datuje się na 1361 rok. Na terenie wsi zachowały się cztery kapliczki z XIX wieku, a na cmentarzu znajdują się nagrobki kamienne w formie obelisków na cokole z I połowy XIX wieku i kilka w stylu secesyjnym z przełomu XIX/XX wieku.

Anna Twardy
Opis na podstawie następującej książki:
1.Zuba J, W gminie Bukowsko, Krosno 2004.

Rudawka Rymanowska

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Rymanów

Rudawka Rymanowska - wieś znajduje się w dolinie Wisłoka. Miejscowość założona została przed rokiem 1589 na prawie wołoskim. Osada była zamieszkiwana przez Łemków. Wieś jak i inne osady w okolicy przez cały czas istnienia wchodziła w skład dóbr rymanowskich. Rodzina Potockich w czasie epidemii cholery w roku 1873 przyjeżdżała do wsi, aby pomagać w leczeniu miejscowych. Na początku tego stulecia w Rudawce odkryto pokłady ropy naftowej. Do dziś znajduje się tam kopalnia. W 1944 roku we wrześniu pod ostrzałem katiuszy radzieckich prawie cała osada spłonęła. Po wojnie miejscowi zostali zmuszeni do przeniesienia się do Związku Radzieckiego.

Obecnie w Rudawce mieszka jedynie 42 osoby, które przeważnie pracują w Odrzechowej w Instytucie Hodowli PAN. Wieś może stać się miejscowością uzdrowiskową, gdyż w latach 50 XX wieku podczas odwiertów w poszukiwaniu ropy naftowej natrafiono na wysoko zmineralizowane solanki jodobromowe. Już teraz znajdują się tutaj domki campingowe oraz ośrodki kolonijne.

 

Jan Rąb, Iwonicz Zdrój, Rymanów Zdrój i okolice –przewodnik. Warszawa 1974

Janusz Michalak, Rymanów Zdrój i okolice przewodnik turystyczno-krajoznawczy . Krosno 2003

Irena Florian

Wróblik Szlachecki

07, Sty 2015
Kategoria: Gmina Rymanów

Wróblik Szlachecki- Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z roku 1494. Wieś nazywała się wtedy Targowska. Od roku 1518 w dokumentach widnieje pod nazwą Targowce. Dopiero wiele lat później miejscowość nazwano Wróblik, a następnie dodano drugi człon nazwy Szlachecki. Mieszkańcami wsi byli Łemkowie. Do czasów wojny Wróblik Szlachecki, jak i Wróblik Królewski, stanowił własność królewską i był pod władaniem starostów sanockich. W roku 1867 miejscowość należała do powiatu sanockiego.

W latach 80 XX wieku po wybudowaniu trakcji kolejowej miejscowość stała się stacją załadunkową ropy naftowej przywożonej z okolicznych kopalni.

Po zakończeniu II Wojny Światowej ludność pochodzenia ukraińskiego została wywieziona do ZSRR, a na ich miejsce przybyli Polacy wracający ze wschodu, a także ludność z pobliskich miejscowości.

Przez wieś przepływa rzeka Tabor przez mieszkańców w tym odcinku nazywana Morawą lub Morwawą.

Jan Rąb, Iwonicz Zdrój, Rymanów Zdrój i okolice –przewodnik. Warszawa 1974

Janusz Michalak, Rymanów Zdrój i okolice przewodnik turystyczno-krajoznawczy . Krosno 2003

Irena Florian

Strona 1 z 3

Artykuły

Atrakcje w Dorzeczu Wisłoka

Ciekawe miejsca w Dorzeczu Wisłoka

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Dorzeczu Wisłoka

Szlaki turystyczne w Dorzeczu Wisłoka

Szlaki rowerowe w Dorzeczu Wisłoka

Zabytki w Dorzeczu Wisłoka

Fauna w Dorzeczu Wisłoka

Flora w Dorzeczu Wisłoka

Filmy VIDEO HD

 

Kontakt

Beskidzki Portal Turystyczny wdorzeczuwisloka.pl Redaktor Naczelny Maciej Dufrat 502 920 384
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384