1 2 3 4

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Europa inwestująca w obszary wiejskie.

Współfinansowane ze środków Unii Europejskiej w ramach Osi 4 LEADER Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w ramach działania 413 Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju.

Miejscowości

Wiadomości

Dawna greckokatolicka cerkiew pod wezwaniem Wniebowzięcia Matki Boskiej we Wróbliku Szlacheckim obecnie pełni funkcję kościoła rzymskokatolickiego. Wybudowano ją w 1888 roku. Jest to obiekt murowany. Posiada 5 kopuł. We wnętrzu można zobaczyć polichromię figuralną wykonaną przez jaśliskich malarzy, Feliksa i Pawła Bogdańskich; ruski krucyfiks z przełomu XVIII i XIX wieku.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., „Katalog Zabytków Sztuki. Krosno, Dukla i okolice”, Warszawa 1977,

Przewodnik turystyczny LGD „Dorzecze Wisłoka”.

 

 

 {nomultithumb}

 

Późnobarokowy kościół św. Wawrzyńca w Rymanowie został wybudowany w latach 1779-1781. Świątynia znajduje się w południowej części rynku. Budowlę zaprojektował malarz i budowniczy Antoni Stroiński z inicjatywy wojewody wołyńskiego, Józefa Ossolińskiego. Świątynię konsekrowano w 1798 roku.

Budowla jest murowana, kamienna, otynkowana, jednonawowa. Dwuprzęsłowe prezbiterium zwraca się na południe. Zamyka się trójbocznie. Prezbiterium łączy się z zakrystią i skarbczykiem od wschodu, zaś od zachodu z drugą zakrystią z przedsionkiem. Trójprzęsłowa nawa kościoła jest szersza od prezbiterium. Zarówno wnętrze prezbiterium, jak i nawy podzielono parzystymi pilastrami, które służą jako podpora belkowania z gzymsem przełamującym się na osi pilastrów. Pomiędzy pilastrami w nawie znajdują się arkadowe wnęki zaołtarzowe. Tęcza zamyka się łukiem półkolistym.

Nawa, prezbiterium i piwnice z korytarzami mają sklepienie kolebkowe z lunetami. Z kolei zachodnia zakrystia i przedsionek pod wieżą nakryte są sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Nad nawą znajduje się ażurowa, wieloboczna sygnaturka na wieżyczkę. Nawę i prezbiterium pokrywa dwuspadowy dach, zakrystię – dach pulpitowy, zaś kaplicę – kopuły z sześciobocznymi latarniami z daszkami namiotowymi. Jednokondygnacyjna fasada ujęta jest w pary pilastrów, które maja jońskie głowice z girlandami. Zakańcza ją trójkątny szczyt. Na osi umieszczono wnękę zamykającą się łukiem segmentowym. W niej znajduje się kamienny portal z kluczem. Nad nim widnieje stiukowa płaskorzeźba z insygniami papieskimi. Wyżej, nad nią z kolei klasycystyczna rzeźba z 1779 roku z przedstawieniem wręczenia kluczy św. Piotrowi. W szczycie umieszczono Topór - herb Ossolińskich. We wnękach ścian bocznych części frontowej znajdują się kamienne, uszate portale z kluczami. Podobne znajdziemy również w środku świątyni.

We wnętrzu kościoła można zobaczyć ołtarz główny autorstwa snycerza z Lubatowej, Józefa Aszklara, który wykonał również figury św. Piotra i Pawła. W centrum znajduje się Pieta ofiarowana przez Władysława Jagiełłę parafii. Zasuwę Piety zdobi obraz św. Anny „nauczającej Marię” z 1865 roku. Późnobarokowe ołtarze boczne z XVIII wieku znajdują się przy tęczy. Ołtarze są jednokondygnacjowe ze zwieńczeniami zebranymi w woluty i pilastry. W lewym można zobaczyć rzeźbę św. Kazimierza, zaś w prawym św. Pawła Pustelnika i św. Jacka. Rzeźby datuje się na lata 1779-1781. Obrazy z ołtarzy przedstawiają św. Józefa, św. Stanisława Kostkę, św. Franciszka i Matkę Boską Różańcową. Wszystkie pochodzą z 1865 roku.

XVIII-wieczne ołtarze boczne w nawie głównej są jednokondygnacjowe ze zwieńczeniami oraz parami kolumn, które dźwigają belkowanie z przerwanymi przyczółkami. Rzeźby w obydwu ołtarzach to św. Izydor, św. Roch, św. Michał, św. Wojciech i św. Stanisław (z XX wieku). Obrazy przedstawiają: „Spotkanie świętych Piotra i Pawła”, „Świętych biskupów Stanisława i Wojciecha”.

Wschodnia kaplica przylegająca do nawy jest pod wezwaniem Jezusa Ukrzyżowanego, natomiast zachodnia pod wezwaniem Matki Boskiej. Kaplice powstały na planie pięcioboku. Ich wnętrze jest owalne. Nakrywają je spłaszczone kopuły w kształcie elipsy. Ściany kaplic również zdobią pilastry. We wschodniej kaplicy znajduje się dolna część dawnego ołtarza głównego, połączona z tabernakulum. W kaplicy zachodniej umieszczono renesansowy, marmurowy nagrobek slipingowy rodziny Sienieńskich z inskrypcją wiersza Mikołaja Reja „Na groby” z około 1580 roku. Nagrobek, który zdobią rzeźby z alabastru wykonał lwowski rzeźbiarz, Herman Hutten-Czapka.

Na ścianach znajdują się epitafia inskrypcyjne z czarnego marmuru: Józefa hr. Ossolińskiego, ks. Wincentego Rawicza-Giebułtowicza, Zofii z Signiów Skórskiej i Wojciecha Sołtysika.

W kościelnym inwentarzu można znaleźć: późnobarokowe, drewniane lichtarze z XVIII wieku, klasycystyczne, cynowe lichtarze z przełomu XVIII i XIX wieku, klasycystyczną wieczną lampę z I połowy XIX wieku, haftowane ornaty (jeden podarowała Anna Stadnicka w 1715 roku).

Część frontowa przechodzi w wieżę, która została odbudowana w 1948 roku po tym, jak ucierpiała w czasie działań wojennych. Dół wieży jest murowany, na narożnikach ma pilastry, zaś góra jest drewniana, przepruta czterema arkadami, w narożnikach ma wazony. Wieża jest pokryta namiotowym dachem podbitym blachą.

Pod kościołem znajdują się piwnice, korytarze i owalna krypta grobowa nakryta żaglastym sklepieniem. W niej umieszczono kamienny sarkofag Józefa Ossolińskiego z 1780 roku.

Drzwi wraz z okuciami, zamkami i rokowymi ornamentami pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Michalak J., „Rymanów, Rymanów Zdrój i okolice”, Krosno 1998,

Kiryka F.(red.), „Rymanów. Dzieje miasta i Zdroju”, Rymanów 1985.

 

 {nomultithumb}

 

Synagogę w Rymanowie wybudowano w XVII wieku. Pierwszy remont przeszła w 1920 roku. W wyniku działań wojennych II wojny światowej z bożnicy pozostały jedynie ruiny. Jej dach został zburzony. Prace remontowe i konserwatorskie rozpoczęto w pierwszych latach XXI wieku.

Murowana z kamienia synagoga jest otynkowana i jednoprzestrzenna. Wybudowano ją na planie kwadratu. Od południa przylegała do niej sala modlitw dla kobiet, która otwierała się czterema arkadami zamkniętymi łukami odcinkowymi. Salkę zburzono po 1945 roku.

Na wschodniej ścianie w środku bożnicy można zauważyć ślady Aron Ha-kodeszu, czyli szafy ołtarzowej w postaci zdobnej drewnianej skrzynki, której przeznaczeniem było przechowywanie zwojów Tory. W dolnych częściach ścian można dojrzeć płytkie, prostokątne wnęki, które zamykają się półkoliście. Na nich hebrajskie napisy, zaś wyżej malowidła z alegorycznymi przedstawieniami biblijnych zwierząt (jelenia, orła, lwa i tygrysa).

Bima, czyli podwyższone miejsce, inaczej „mównica” jest usytuowana w centrum bożnicy. Składa się z czterech filarów na cokołach, które podtrzymują półkoliste arkady. Kapitele filarów są wyrzeźbione w stiuk. Składają się z liści akantu, wolut i wazonów z kwiatami.

Elewacje synagogi są trójosiowe i dwuosiowe, zamyka je gzyms obiegający ściany. Obustronnie rozglifione okna zamykają się półkoliście.

W północno-zachodnim narożniku znajdowały się obudowane kręte schody, które wybudowano prawdopodobnie w czasie remontu w 1920 roku.

Ruiny bożnicy są pod opieką konserwatora zabytków. W latach 80. XX wieku Ministerstwo Kultury i Sztuki przekazało fundusze na prace remontowo-konserwatorskie oraz dokumentacyjne.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Kiryka F.(red.), „Rymanów. Dzieje miasta i Zdroju”, Rymanów 1985,

Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., „Katalog Zabytków Sztuki. Krosno, Dukla i okolice”, Warszawa 1977.

 

 {nomultithumb}

 

Plebania została wybudowana w latach 1779-1781, w tym samym czasie co kościół św. Wawrzyńca. Jej budynek umieszczono na zachód od świątyni. Fundatorem plebani był Józef Ossoliński. Północną część budynku dobudowano w pierwszej ćwierci XX wieku. Plebania mocno ucierpiała w czasie działań wojennych II wojny światowej, ale zdołano ją odbudować w 1948 roku.

 

Budynek plebani jest otynkowany, murowany z kamienia, parterowy. Wybudowano go na planie prostokąta. Piwnice plebani posiadają sklepienie kolebkowe. Wewnątrz budynku panuje układ dwutraktowy, którego osią jest sień. Plebania ma sześć pomieszczeń z krzyżowymi i kolebkowymi sklepieniami z lunetami. W jednym ze wschodnich pokoi można zobaczyć malowidło ścienne autorstwa sanockiego malarza, Władysława Lisowskiego z 1934 roku. Na plebani znajdują się także obrazy malowane na blasze z połowy XVIII wieku. Przedstawiają one „Przekazanie kluczy św. Piotrowi” oraz „Zuzannę i starców”. Dodatkowo można zobaczyć obraz ludowy „Cud obrazu Matki Boskiej Różańcowej podczas napadu na kościół w Rymanowie” z XIX wieku.

Dzwonnicę i wieżę wybudowano w tym samym czasie. Na początku były one częściowo drewniane i częściowo murowane. Z inicjatywy ks. Wacława Chrzanowskiego na początku XIX wieku zostały przebudowane. Zarówno dzwonnicę, jak i wieżę wymurowano z kamienia i otynkowano. Budowle powstały na planie kwadratu. Są dwukondygnacyjne. Ich narożniki są ujęte zdwojonymi pilastrami. Niższe z nich zamykają się łukiem koszowym. Kamienne portale są zbliżone kształtem do portali kościoła. Na szczycie dzwonnicy i wieży umieszczono Topór – herb Ossolińskich.

Dzwonnica ma dwa dzwony z 1505 roku. Jeden z nich posiada herb Dębno Sienieńskich. Z kolei w przyziemiu wieży znajduje się kaplica zmarłych. W jej wnętrzu umieszczono późnobarokową rzeźbę św. Michała Archanioła z XVIII wieku.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Kiryka F.(red.), „Rymanów. Dzieje miasta i Zdroju”, Rymanów 1985,

Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., „Katalog Zabytków Sztuki. Krosno, Dukla i okolice”, Warszawa 1977.

 

 {nomultithumb}

 

Kapliczka św. Jana Nepomucena w Ladzinie powstała w 1889 roku. Jest to czworoboczna budowla z dwoma kondygnacjami. Druga kondygnacja posiada głęboką wnękę, w której umieszczono rzeźbę św. Jana Nepomucena również z końca XIX wieku.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., „Katalog Zabytków Sztuki. Krosno, Dukla i okolice”, Warszawa 1977.

 

 

 {nomultithumb}

 

Dawna cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem św. Mikołaja w Króliku Wołoskim została zbudowana w latach 1843-1845. Budowlę remontowano w latach 1923 i 1930.

 

Klasycystyczna cerkiew jest murowana z kamienia i cegły, potynkowana, o układzie dwudzielnym. Wybudowano ją z kamienia rzecznego. Świątynia ucierpiała w czasie walk II wojny światowej. Po opuszczeniu miejscowości przez grekokatolików z cerkwi zrobiono magazyn.

Prezbiterium świątyni jest skierowane na zachód. Zostało zbudowane na planie kwadratu. Od południa i północy są dołączone do niego dwie zakrystie.

Nawa jest szersza od prezbiterium. Wzniesiono ją na planie wydłużonego prostokąta. Od prezbiterium oddziela ją murowana ściana z przeprutymi trzema półkolistymi arkadami.

Chór muzyczny ma drewniany parapet i wspiera się na dwóch filarach.

Okna są umieszczone w głębokich wnękach i zamykają się półkoliście.

Dach świątyni jest pobity blachą. Nad prezbiterium i nawą jest dwuspadowy o jednej kalenicy z trzema ośmiobocznymi wieżyczkami o baniastych hełmach z latarniami, zaś nad zakrystiami dachy są pulpitowe.

Świątynia została poważnie uszkodzona w czasie działań wojennych II wojny światowej. Od tej pory pozostaje w ruinie.

 

Anna Twardy

Na podstawie:

Śnieżyńska-Stolotowa E., Stolot F., „Katalog Zabytków Sztuki. Krosno, Dukla i okolice”, Warszawa 1977,

Przewodnik turystyczny LGD „Dorzecze Wisłoka”.

 

 {nomultithumb}

 

Strona 6 z 10

Artykuły

Atrakcje w Dorzeczu Wisłoka

Ciekawe miejsca w Dorzeczu Wisłoka

Cerkwie, koscioły i cmentarze w Dorzeczu Wisłoka

Szlaki turystyczne w Dorzeczu Wisłoka

Szlaki rowerowe w Dorzeczu Wisłoka

Zabytki w Dorzeczu Wisłoka

Fauna w Dorzeczu Wisłoka

Flora w Dorzeczu Wisłoka

Filmy VIDEO HD

 

Kontakt

Beskidzki Portal Turystyczny wdorzeczuwisloka.pl Redaktor Naczelny Maciej Dufrat 502 920 384
 Potrzebujesz reklamy? ZADZWOŃ502 920 384